Հայկական ժողովրդական ավանդություններում ջուրը հաճախ ավելին է, քան պարզապես կյանքի աղբյուր։ Այն իր մեջ կրում է խորհրդավորություն, հույս և հրաշքի խոստում։ Այդպիսի պատմություններից մեկը պատմում է Ակն աղբյուրի և անհասանելի անմահության խնձորի մասին։

Ըստ լեգենդի՝ ամեն տարի Համբարձման տոնի լուսաբացին հրեշտակներն իջնում են աղբյուրի մոտ և նրա ջրերի մեջ դնում անմահության խնձորը։ Նա, ով առաջինն է լուսաբացին հասնում աղբյուրին, կարող է տեսնել այն։ Սակայն, ինչպես պատմում է լեգենդը, մինչ օրս ոչ ոքի չի հաջողվել տիրանալ այդ խնձորին։

Մի գիշեր մի հավատացյալ գյուղացի շրջում էր գյուղական վայրերով՝ փնտրելով իր կորած այծին։ Նա շարունակեց որոնել մինչև խավարը սկսեց զիջել տեղը լուսաբացին, և ճանապարհը նրան բերեց աղբյուրի մոտ։

Այնտեղ՝ ջրի տակ, ինչ-որ բան էր փայլում։

Գյուղացին ավելի մոտ թեքվեց։ Աղբյուրի պարզ ջրի մեջ մի խնձոր էր՝ խորհրդավոր ու մեղմ լույսով շողացող։ Նա ձեռքը մեկնեց, որպեսզի դիպչի դրան, սակայն հենց որ ձեռքը մոտեցավ, խնձորն անհետացավ։

Կիսամութի մեջ նա մտածեց, որ հավանաբար մեկ ուրիշն իրենից առաջ էր հասել խնձորին։

Նա չբողոքեց և հիասթափված չհեռացավ։ Փոխարենը ժպտաց, կռացավ և ափերի մեջ հավաքեց աղբյուրի սառը ջուրը։ Երկար գիշեր որոնելուց հետո նա խմեց։

Երբ նա բարձրացրեց գլուխը, իր կորած այծը կանգնած էր նրա առջև։

Անմահության խնձորը մնաց անհասանելի։ Սակայն աղբյուրի մոտ գյուղացին գտել էր հենց այն, ինչ ամբողջ գիշեր փնտրում էր։

Գուցե հենց սա է այս լեգենդի լուռ գեղեցկությունը․ մենք կարող ենք հայացքն ուղղել հրաշքի վրա և հանկարծ բացահայտել, որ սովորական մի ուրախություն արդեն սպասում է հենց մեր կողքին։