Հնագույն ժամանակներից հայերը բարձր են գնահատել այնպիսի առաքինություններ, ինչպիսիք են ստեղծագործական միտքը, գիտելիքի ձգտումը, քաջությունը, հյուրասիրությունը, իմաստությունը, բարությունը և ճշմարտության հանդեպ սերը։ Սակայն ամենաթանկ առաքինություններից մեկը միշտ եղել է անխոնջ աշխատասիրությունը։

Ինչպես պատմում է լեգենդը, աստվածները սիրում էին միջամտել մարդկանց գործերին, թեև նրանց մեծ ուշադրություն չէին դարձնում։ Երբ նրանք որոշեցին հայ ժողովրդին շնորհել առաքինություններ և պարգևներ, պարզեցին, որ նույնիսկ իրենք բոլոր առաքինություններին կատարյալ կերպով չեն տիրապետում։ Քաջ լինելը դեռևս չէր նշանակում իմաստուն լինել, իսկ մարտում հմտությունը չէր երաշխավորում խոսքի ու հաղորդակցության հմտություն։

Այդ պատճառով հեթանոս աստվածները հավաքվեցին իրենց գլխավոր աստված Արամազդի երկնային պալատում։ Երկար քննարկումից հետո նրանք որոշեցին, որ յուրաքանչյուր նորածին երեխա պետք է հավասար բաժին ստանա այն հատկանիշներից, որոնք կարող էր շնորհել յուրաքանչյուր աստված։

Արամազդը պետք է շնորհեր ստեղծագործելու ուժը։

Սիրո և կրքի աստվածուհի Աստղիկը պետք է շնորհեր սեր և հմայք։

Գիտության աստված Տիրը պետք է ներշնչեր ուսման և գիտելիքի ձգտում։

Պատերազմի և կրակի աստված Վահագնը պետք է շնորհեր քաջություն։

Հյուրընկալության աստված Վանատուրը պետք է շնորհեր առատ սեղանով հյուր ընդունելու առատաձեռնությունը։

Բանականության և խոհեմ դատողության աստվածուհի Նանեն պետք է շնորհեր իմաստություն։

Արևի աստված Միհրը պետք է շնորհեր բարություն և սեր ճշմարտության հանդեպ։

Միայն մայրության աստվածուհի Անահիտը ներկա չէր խորհրդին։ Այդ ժամանակ նա շրջում էր երկնքի հեռավոր տարածքներում։

Սակայն նա նույնպես ցանկացավ իր պարգևը տալ։ Մայրերին բնորոշ համբերատարությամբ և աշխատասիրությամբ Անահիտը յուրաքանչյուր նորածին երեխայի օրհնեց աշխատասիրության պարգևով՝ այն հավասարապես բաժանելով բոլորի միջև։

Եվ հենց այդ պատճառով է, ըստ լեգենդի, որ հայերն այդքան աշխատասեր են և աշխատասիրությունը բարձր են գնահատում բազմաթիվ այլ առաքինություններից։