Հայկական լեգենդը պատմում է արքայադստեր, կղզու ափին վառվող կրակի և մի սիրո մասին, որը շարունակում է ապրել Ախթամար անվան մեջ։

Շատ վաղուց Արտաշես արքան ուներ Թամար անունով մի դուստր, որի գեղեցկության համբավը տարածվել էր նրա թագավորության սահմաններից շատ հեռու։ Իշխաններն ու արքաները պատգամաբերներ էին ուղարկում՝ խնդրելու նրա ձեռքը, սակայն Թամարը մերժում էր բոլորին։

Արքան սկսեց վախենալ, որ մերժված փեսացուներից մեկը կարող է պատերազմ սկսել իր թագավորության դեմ և առևանգել Թամարին։ Նրան պաշտպանելու համար նա հրամայեց Վանա լճի կղզիներից մեկում ոսկե պալատ կառուցել։

Սակայն Արտաշեսը չգիտեր, որ իր դուստրն արդեն մեկ ուրիշին էր նվիրել իր սիրտը։ Նրա սիրեցյալը ո՛չ արքա էր, ո՛չ իշխան, այլ սովորական մի երիտասարդ։

Ամեն երեկո Թամարը կրակ էր վառում կղզու ափին։ Մութ ջրերի մյուս կողմում նրա սիրեցյալը սպասում էր այդ լույսին։ Այնուհետև նա մտնում էր լիճը և ամբողջ գիշեր, հետևելով կրակի լույսին, լողում դեպի Թամարը։

Կրակի բոցը նրա ուղեցույցն էր՝ ջրերի միջով առաջնորդելով դեպի իր սիրած կինը։

Մի երեկո Վանա լճի վրա սարսափելի փոթորիկ բարձրացավ։ Քամին ուժգնացավ, ալիքները կատաղեցին, և Թամարի վառած կրակը մարեց։

Առանց այդ լույսի երիտասարդը կորցրեց ճանապարհը։ Մթության և փոթորկված ջրերի մեջ նա այլևս չէր կարողանում հասկանալ, թե որ ուղղությամբ պետք է լողա՝ կղզի հասնելու համար։

«Ա՜խ, Թամա՛ր»,— կանչեց նա փոթորկի մեջ։

Նա շարունակում էր կանչել իր սիրեցյալին, մինչև նրա ձայնը խլացավ ալիքների տակ։

Լեգենդի համաձայն՝ կղզին սկսեցին կոչել Ախթամար՝ հավերժացնելով երիտասարդի վերջին կանչը։ Այդ անվան մեջ պահպանվել է Թամարի լույսի և այն սիրո հիշողությունը, որը մի ժամանակ անցնում էր Վանա լճի մութ ջրերի միջով։