Երերույքի բազիլիկան Հայաստանի վաղ քրիստոնեական շրջանից պահպանված ամենատպավորիչ հուշարձաններից մեկն է։ Անիպեմզայի մոտ՝ բաց բնապատկերում գրեթե առանձնացած կանգնած կարմիր տուֆից հսկայական ավերակները ստեղծում են մի մթնոլորտ, որը տարբերվում է միջնադարյան Հայաստանի ավելի ծանոթ գմբեթավոր եկեղեցիներից։
Ճարտարապետական ուսումնասիրությունները բազիլիկան հիմնականում թվագրում են 5–6-րդ դարերով։ Սկզբնապես այն ունեցել է եռանավ բազիլիկայի հատակագիծ և կառուցվել է աստիճանաձև հարթակի վրա, ինչը նույնիսկ ավերված վիճակում կառույցին առանձնահատուկ մոնումենտալություն է հաղորդում։
Երերույքը նաև ցույց է տալիս Հայաստանի տեղը վաղ քրիստոնեական ճարտարապետության ավելի լայն աշխարհում։ Հետազոտողները նմանություններ են նկատել Սիրիայի և Մերձավոր Արևելքի այլ շրջանների բազիլիկաների հետ, իսկ հնագիտական պեղումների ընթացքում եկեղեցու շուրջ հայտնաբերվել են թաղումներ, պաշտպանական պարիսպներ և այլ կառույցներ։
Միջնադարյան Անի քաղաքին մոտ գտնվելը ևս մեկ կարևոր աշխարհագրական կապ է ստեղծում։ Սահմանի մյուս կողմում տարածվում են այն բնապատկերները, որտեղ ժամանակին գտնվել են հայկական խոշոր բնակավայրեր և կրոնական կենտրոններ։
Բազիլիկան 1995 թվականից ընդգրկված է ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի Համաշխարհային ժառանգության նախնական ցանկում։ Լուսանկարիչների համար հատկապես տպավորիչ է մայրամուտը․ տաք լույսն ավելի է ընդգծում նարնջակարմիր տուֆի գույնը և երկար ստվերներ ստեղծում դատարկ սարահարթի վրա։
Երերույքը վերականգնված ու ամբողջովին բարեկարգված տեսարժան վայր չէ։ Նրա ուժը մասշտաբի, լռության, ավերակների և հայկական քրիստոնեական ճարտարապետության ամենավաղ պահպանված շերտերից մեկի մեջ գտնվելու զգացողության մեջ է։