Երանոսի լեռները բարձրանում են Ազատ գետի և ջրամբարի վերևում՝ որպես կարմիր ժայռերի, բաց լանջերի և դեպի Արարատ լայն տեսարանների երկար չոր լեռնաբազուկ։
Դրանք Գեղամա լեռնային համակարգի հարավարևմտյան ճյուղերից են և բնական սահման են ստեղծում հյուսիսի բարձր հրաբխային տարածքների ու ներքևում գտնվող Արարատյան դաշտի միջև։
Երանոսի բնույթը մեծապես ձևավորվում է չորությամբ։ Ստորին լանջերը կիսաանապատային տեսք ունեն, իսկ ավելի բարձր հատվածները աստիճանաբար փոխվում են չոր լեռնատափաստանի։
Խիտ անտառի բացակայությունը քայլարշավորդներին այլ հնարավորություն է տալիս՝ անընդհատ բաց տեսարաններ։ Լեռնաբազկի բազմաթիվ հատվածներից բնապատկերը բացվում է միաժամանակ մի քանի ուղղությամբ․ ներքևում Ազատի ջրամբարն է, իսկ պարզ եղանակին հարթավայրից այն կողմ երևում է Արարատը։
Լեռները թաքցնում են նաև փոքր երկրաբանական անակնկալներ։ Վարդագույն կիրճը կտրում է լեռնաշղթայի մի հատվածը, իսկ էրոզիան լանջերին ստեղծել է անսովոր սյուներ և քանդակային ժայռաձևեր։
Գարունը Երանոսն ուսումնասիրելու ամենագեղեցիկ ժամանակներից է։ Սովորաբար չոր տեղանքը կարճ ժամանակով կանաչում է, իսկ ծաղկող թփերը գույն են ավելացնում կարմիր ու շագանակագույն ժայռերի ֆոնին։
Ամառը, ընդհակառակը, կարող է շատ շոգ լինել, իսկ բաց տարածքում ստվերը՝ խիստ սահմանափակ։
Քայլարշավորդների համար Երանոսն առաջարկում է և՛ կարճ ուսումնասիրություններ, և՛ լեռնաբազկով երկար երթուղիներ։ Ֆիզիկապես բաց այս լանդշաֆտը տեսողականորեն հարուստ է և անընդհատ փոխվում է, երբ արահետը բարձրանում է ջրամբարի վերևում։
Լուսանկարիչների համար կարմիր ժայռի, կապույտ ջրի, Արարատի, բաց երկնքի ու գարնանային բուսականության համադրությունը կարող է ստեղծել Երևանից հեշտ հասանելի ամենաինքնատիպ բնապատկերային կադրերից մի քանիսը։