Դաշտադեմի ամրոցը Հայաստանի ամենատպավորիչ պահպանված ամրաշինական համալիրներից մեկն է և ուշագրավ օրինակ այն բանի, թե ինչպես կարող է ռազմական կառույցը զարգանալ բազմաթիվ դարերի ընթացքում։
Ամրոցը գտնվում է բաց տարածքում՝ Արագածոտնի արևմտյան մասում գտնվող Դաշտադեմ գյուղի մոտ։ Ի տարբերություն Ամբերդի՝ այն պաշտպանության համար չի ապավինում խոր կիրճերին կամ դժվարամատչելի ժայռերին։ Դրա պաշտպանությունը հիմնականում հիմնված էր պարիսպների, աշտարակների, վերահսկվող մուտքերի և ամուր կառուցված պաշտպանական կառույցների վրա։
Թեև տարածքը հանրամատչելի նկարագրություններում հաճախ թվագրվել է շատ ավելի վաղ ժամանակաշրջաններով, ներկայիս հնագիտական, ճարտարապետական և վիմագրական ուսումնասիրությունները հիմնական միջնադարյան ամրոցի կառուցումը հիմնականում վերագրում են 12-րդ դարից մինչև 14-րդ դարի սկիզբ ընկած ժամանակաշրջանին։
Այս ժամանակաշրջանում Դաշտադեմը կարևոր դիրք էր զբաղեցնում միջնադարյան խոշոր կենտրոնները, այդ թվում՝ Դվինն ու Անին, միմյանց կապող ճանապարհների վրա։
Ներքին ամրոցը ներառում է միջնադարյան միջնաբերդը, պաշտպանական պարիսպները, պալատական եկեղեցին, աշխարհիկ շինությունները, ստորգետնյա ջրամբարները և սպասարկման ու տնտեսական կառույցների հետքերը։
Միջնադարյան հատվածում լայնորեն օգտագործվել է կարմիր հրաբխային տուֆ, որը ամրաշինական կառույցներին առանձնահատուկ տեսք է հաղորդում։
Համալիրը հետագա դարերում զգալիորեն փոփոխվել է։ 1812 թվականին Երևանի Հուսեյն խանի օրոք կառուցվել է ընդարձակ արտաքին պաշտպանական պարիսպ, որը հին միջնադարյան ամրոցը շրջապատել է պարիսպների և բաստիոնների լրացուցիչ օղակով։
Կոմպակտ միջնադարյան ամրոցի և շատ ավելի մեծ՝ 19-րդ դարի ամրաշինական համակարգի հակադրությունը Դաշտադեմը հատկապես արժեքավոր է դարձնում պաշտպանության մոտեցումների փոփոխությունները հասկանալու համար։
Հնագիտական պեղումները շարունակում են բացահայտել տարածքի օգտագործման տարբեր ժամանակաշրջաններ և ցույց են տվել, որ ամրոցը չի ստեղծվել մեկ շինարարական փուլում։
Լուսանկարիչների համար Դաշտադեմը հատկապես տպավորիչ է օդից կամ բարձրադիր դիտակետերից, որտեղ հստակ երևում է պաշտպանական պարիսպների և աշտարակների երկրաչափությունը։ Գետնի մակարդակից հետաքրքիր մանրամասներից են դարպասները, քանդակազարդ քարերը, աշտարակները, հրաբխային քարաշարը և բաց տափաստանային բնապատկերները։
Տարածքը հնագիտական հուշարձան է, ուստի այցելուները պետք է խուսափեն անկայուն պարիսպների վրա բարձրանալուց կամ պեղված հատվածները վնասելուց։